proza

Katarzyna Czapiewska

„Absolutna rzeczywistość ma w sobie tyle sensu, co okrągły czworobok.” – Edmund Husserl

Świt – Zmierzch

Dzień zaczął rozpoczynać się od godziny 4.30. Skończył rozpoczynać się o godzinie 5.30. Zaczął być całkiem autentyczny, jak na łagodne rozbudzanie się, przechodzenie od snu do jawy, brutalnie przerywane wrzaskliwymi, nurtującymi i nieustępliwymi dźwiękami rozlegającymi się nieregularnie, co kilka minut, a wydobywającymi się gdzieś z samej sztucznej i plastikowej głębi poruszeń i tarć pozytywki umieszczonej w elektronicznej smyczy, którą ktoś nazwał przez pomyłkę swej irracjonalności telefonem komórkowym. Dźwięki te były tak przeraźliwie przenikliwe, że ktoś nieskazitelny, nieuświadomiony i utopijnie nieskalany cywilizacją przez owe dźwięki wywołujące apokaliptyczne wizje, mógłby mnie w tej chwili posądzić o sadyzm i miałby ku temu wyraźne powody. Już na pewno natomiast mogłabym być posądzona o całkowity, a wręcz perfidny brak autentyzmu, ponieważ dźwięki o bardzo wysokich tonach powodowały, że „się” budziłam. Bardzo ciężko było pobudzić mojego wydumanego ducha do pobudzenia, jeszcze bardziej bezwładnej materii. W końcu jednak bardzo ociężale zwlekłam moje ciało z wygodnego, miękkiego i ciepłego posłania i powlokłam się w całkowitej ciemności do łazienki przeklinając przy tym zdrowo grawitację i jej irracjonalny byt.

Czytaj więcej »